Player One [met spoilers]

Ik legde Laat me niet vallen van Willy Vlautin naast mijn stoel, trok mijn jas aan en fietste met mijn zonen naar Ready Player One, de laatste van Steven Spielberg. Ik mag graag een Spielbergje meepikken, vanaf de eerste keer dat ik Duel zag en zeker nadat ik een halve meter uit mijn bioscoopstoel omhoogkwam toen de haai zich voor de eerste keer vertoonde in Jaws. Jumpscares en tearjerkers, laat dat maar aan hem over. Spijtig genoeg doet hij met de verfilming van Ready Player One mee aan de blockbusterwapenwedloop, die maakt dat de laatste films uit het Marvel Universum niet meer om aan te zien zijn. Bijna drie uur explosies en volledige benutting van de twintigkanaals Dolby Atmos geluidsinstallatie. Ik kwam bekaf naar buiten.

Zelfbouw-Mac

Van alle geruchten die ik de laatste jaren voorbij heb zien komen – gebogen iPhones! – vond  ik die dat Apple Intel-processoren ging inruilen voor een eigen ontwerp – gerucht uit 2015 – wel het interessants. Met iPhone en iPad heeft Apple geleerd jaarlijks en op grote schaal te kunnen upgraden naar nieuwe processoren. Vergeleken met de iOS-afdeling kruipt de Mac-afdeling vooruit. Apple heeft voor iPhone de ontwikkeling volledig in eigen hand, waardoor hard- en software nauwer in elkaar grijpen dan Mac en MacOS/OS X/macOS ooit hebben gekund. En dat terwijl Motorola, IBM en Intel toch aangepaste versies van hun processoren voor Apple bakten. Als ze tijd hadden.

Öngelöfelök

Wie mij een beetje kent weet dat ik niet van een cent te veel houd. Misschien liggen mijn roots toch niet in het bourgondische zuiden, maar in ‘ons ben zuinig’-Zeeland. Zo heb ik voor MacFan 112 nog goedkope accessoires gekocht, die het allemaal prima deden. Ik schreef toen dat ik ze niet op duurzaamheid had getest. En die bleek inderdaad prut, alle kabels zijn inmiddels al gerecycled. Ook de kabels met het officiële Made for iDinges-logo die DX.com en FocalPrice.com aanboden. Maar goed… kabels? Fast forward naar 2018!

Vissen verboden, nogmaals

Het is om twee redenen heel belangrijk om op woensdag 21 maart naar het stembureau te gaan. Gemeenteraadsverkiezingen gaan niet meer – om het gechargeerd te zeggen – over gejammer in de marge over verzakte stoepjes. Gemeenten krijgen meer en meer taken in verband met de terugtrekkende (*hol lacht*) overheid. Alleen al het overdragen van de uitvoering van de jeugdzorg naar de gemeente is een reden de stempas te pakken. Politieke kleur maakt niet uit. Ga stemmen! En over die terugtrekkende overheid gesproken: laat ook je stem horen over de sleepnetwet Wiv.

Tien jaar apps

Niets wat Android-gebruikers meer aan het schuimbekken kan krijgen dan weer op een smartphonemijlpaaltje te wijzen dat Apple in de grond heeft geramd met een iPhone. Op 6 maart 2008 kondigde Apple aan dat ontwikkelaars applicaties voor voor iPhone konden maken. Zoals je hier kunt lezen zag Steve Jobs er niets in. Hij was bang dat buitenstaanders de deur zouden openzetten voor virussen en andere vuiligheid. Nadat Jobs omgepraat was kwam er een Store die de ‘apps’ – zoals ze toen gingen heten – volgens strenge regels van Apple eerst zou goedkeuren. Dat was natuurlijk achterbaks van Apple. Want die App Store sloot de gebruiker op in een gouden kooi en het pikte ook nog eens 30 procent van de omzet van de ontwikkelaar in.

Vissen verboden

Het meisje bij de bushalte hield haar iPhone op armlengte, terwijl ze met een expressief gezicht druk naar de frontcamera gebaarde. Het was de eerste keer dat ik iemand via FaceTime in gebarentaal zag communiceren. Wat een openbaring moet dat zijn geweest als je doof was: voor het eerst ook met iemand op afstand contact hebben in je eigen spreektaal. De smartphone maakt zoveel dingen gemakkelijk voor iedereen, zonder en zeker mét beperking. Je zou het bijna vergeten door alle heisa om big data, nepnieuws, de roep van overheden om backdoors en de Nederlandse sleepnetwet.

Concullega’s

Er is geen beter voorbeeld van concullega’s dan Samsung en Apple. Bezitters van de wederzijdse smartphones doen hartstochtelijk aan welles-niet welke de beste is, qua specificaties, formaat, apps en OS en smijten naar elkaar met gebruiksgemak en marktaandeel. De advocaten van Apple en Samsung zien elkaar ondertussen regelmatig in de rechtbank en ontfutselen elkaar megaschadevergoedingen voor octrooischendingen, die ze in hoger beroep niet hoeven te betalen, waarna ze een andere zaak beginnen. En ondertussen is Apple een van de grootste klanten van Samsung.

Ik, zei de gek

Het gezicht van mensen, als je vertelt dat je 3,49 euro hebt betaald om de advertenties in Wordfeud uit te schakelen. Of dat je 10 euro hebt uitgegeven aan Tweetbot. Alsof je met je Ferrari naar de P.C. Hooftstraat bent gereden om drie pakken Nespressocupjes te halen. Is het nou echt zo gek om te betálen voor apps? Ik was zelf verbaasd dat Trein 2 gratis is; als er één app is die zijn aankoopprijs dubbel en dwars terugverdiende was het voorloper Trein wel. Genoeg mensen die ervan dromen rijk te worden van een app, terwijl niemand meer voor een app wil betalen.

In de zevende simulatie

Leven wij in een computersimulatie? Is alles om ons heen virtueel, van het weer tot je blauwe teen, is alles wat ons overkomt door anderen bedacht? Kortom, leven we in The Matrix? Er zijn mensen die serieus hun tijd aan deze vraag besteden, Elon Musk inbegrepen. Het zou best mogelijk kunnen zijn, aangezien de werkelijkheid toch al voor een groot deel alleen in ons hoofd bestaat. Kijken en luisteren doen niet met onze oren en ogen, maar met onze hersenen. Onze hersenen corrigeren kleuren, scheve lijnen en lensvertekening door brillen. Ze filteren ongewenst geluid weg en passen als een equalizer frequenties aan. En dat is hoe de iPhone 8 Plus en X, en de HomePod werken

iForgot

Als ik om 08.00 uur de buitendeur achter me dichttrek sta ik precies op tijd op perron 1 van Utrecht Overvecht om de trein van 8.14 naar Hilversum te pakken, waar ik dan om 8.40 uur de iMac aanzet en acht uur lang teksten redigeer en corrigeer, afgewisseld met eindredactiewerk voor een boekenrubriek. Als ik om 08.04 vertrek en het verkeerslicht tegenheb zie ik de trein voor mijn neus wegrijden en moet ik tot 8.44 wachten en kan ik pas om 17.40 uur naar huis, in plaats van om 17.10. Daarom dacht ik op 1 februari ‘laat maar’, toen ik aan het eind van de straat besefte dat mijn iPhone nog naast mijn ontbijtbord lag. Het was heerlijk.