De jeugd van tegenwoordig

2

Eerst was het de schuld van de strips, toen van de clips en nu van de chips. Ik heb een groot deel van mijn lagere- en middelbareschooltijd besteed aan Suske en Wiske, Lucky Luke en Asterix en Obelix en toch kwam ik op de universiteit, ondanks de vermeende geestdodendheid. MTV begon in 1981 uit te zenden en al stond mijn tv als een jukebox met ADHD 16 uur per dag clippies af te draaien, ik ontwikkelde toch een smaak voor elitaire piepknormuziek en dito klassieke composities. Daarom zou ik niet moeten zeuren over de smartphones van mijn kinderen.

Ik vind er namelijk wel iets van, dat er een groot deel van de tijd een iPhone als een face hugger op hun gezicht zit. Het irriteert me dat ze afwezig reageren op vragen, als ze me al gehoord hebben. Ik heb zelfs al heimwee naar de tijd dat ze aan de tv zaten vastgeplakt, chips weggespoeld met een cola-infuus.Het ene krantenartikel na het ander bevestigt mijn onbehagen. Smartphones en tablets maken mensen a-sociaal, geven ze een korte aandachtsspanne. Meisjes vertellen opgetogen op tv over hun digitale detox, een week zonder apps, swipen en liken, en iedereen knikt instemmend mee.

En nu hoor ik in de verte mijn ouders, mijn ooms en mijn tantes en de onheilsprofeten van de jaren 1970, over de oppervlakkige generatie die wij waren, onze leegte, onze instantbehoeftebevreding, ons onvermogen rustig stil te zitten of aandacht aan een ander te besteden. Ik moet niet zo’n ouwe zeur zijn, het valt allemaal mee, het is het eeuwige liedje van een grijsgedraaide plaat.

Of vergis ik me daarin? Is nu echt, echt, de wereld naar de sodeju?

@Nouwja

 

2 REACTIES

  1. De huidige asocial media hebben wel degelijk invloed op het verslavingsgedrag van veel mensen met hun mobieltje, of beter zombieltje.

    Als je er iets over durft te zeggen dan wordt er inderdaad vaak naar “vroeger” gewezen, alsof het toen min of meer hetzelfde was. Maar toen liep en/of fietste men niet met een krant voor hun snufferd. Er werd nog gepraat i.p.v. geappt. Als je met iemand in gesprek was, dan ontbrak men het gesprek niet om even in de krant te kijken. Er werd nog moeite gedaan om voor iemand een persoonlijke kaart te sturen, i.p.v. een snelle app.

    Ben ik een ouwe lul? Misschien wel. Maar dan wel een ouwe lul die techniek omarmt, er behoorlijk veel van heeft (iPhones, iPads, Apple TV, Macs) en er zijn beroep in heeft. Maar het lukt mij wel om er normaal mee om te gaan. Als een gemak, niet als een omisbare must. Ik val niet in een gat als men het mij een tijd ontzegd. Ik ken er velen die dan wel behoorlijke (onoplosbare) afkick verschijnselen hebben.

    Ja, we leven in een een minder sociale wereld. Een wereld waar men al app-end een ander dood rijd.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.