Player One [met spoilers]

0

Ik legde Laat me niet vallen van Willy Vlautin naast mijn stoel, trok mijn jas aan en fietste met mijn zonen naar Ready Player One, de laatste van Steven Spielberg. Ik mag graag een Spielbergje meepikken, vanaf de eerste keer dat ik Duel zag en zeker nadat ik een halve meter uit mijn bioscoopstoel omhoogkwam toen de haai zich voor de eerste keer vertoonde in Jaws. Jumpscares en tearjerkers, laat dat maar aan hem over. Spijtig genoeg doet hij met de verfilming van Ready Player One mee aan de blockbusterwapenwedloop, die maakt dat de laatste films uit het Marvel Universum niet meer om aan te zien zijn. Bijna drie uur explosies en volledige benutting van de twintigkanaals Dolby Atmos geluidsinstallatie. Ik kwam bekaf naar buiten.

Maar daar gaat het hier niet om. Als je de versimpeling van het verhaal, de bak herrie en het mierzoete einde buiten beschouwing laat, blijft er genoeg over om na te denken. In de film leeft de halve wereld in 2045 – met een gedroomd uiterlijk – in de virtuele wereld OASIS, met zijn eigen natuurwetten en waarheden. De echte wereld is te armoedig en deprimerend. Mensen kunnen al jaren met elkaar bevriend zijn zonder elkaars werkelijke identiteit te kennen. Als je de huidige vorderingen in VR en AR ziet zou zo’n allesomvattende simulatie over 27 jaar dan mogelijk kunnen zijn?

Natuurlijk, want op het moment leven al twee miljard mensen in zo’n kunstmatige werkelijkheid. De wereld van OASIS is een uitvergroting van Facebook. Zonder sensationele avatars, nog wel, maar verder is iedereen daar in een virtuele werkelijkheid, in zijn eigen bubbel, met zijn gelijkgestemden en zijn eigen waarheid. En zolang je online bent ben je verbonden met Facebook, zeker als je op sites inlogt met je Facebookaccount en geen adblockers geïnstalleerd hebt.

De huidige kritiek op Facebook lijkt de gebruikers bewust te maken, maar dat is maar schijn. Het overgrote deel van de gebruikers zal het aan hun reet roesten, omdat het overgrote deel van die gebruikers ook echt voordeel heeft van Facebook, zodat Facebook ondertussen tools kan installeren om het gedrag van de gebruikers te voorspellen.

Het dystopische Ready Player One verscheen in 2011. Als de auteur toen geschreven had wat voor monster Facebook in 2018 al was had niemand het geloofd. En ik geloof in dit geval niet in een zoetsappig happy end.

@Nouwja

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here