Plusje

0

Mijn eerste iPhone kreeg ik in 2009. Mijn tweede in 2013. Dus ik ontkwam niet aan mijn derde in 2017. Na heel lange wikken en wegen en in overweging nemende de voordelen voor de zzp’er, bleek de basis iPhone 8 de beste keuze. Goed apparaat hoor, al ben ik er niet zo van onder de indruk als ik van mijn 3GS was (gewoon dat hij bestónd!), of van mijn 5S (die vingerafdruklezer! dat 4G!). Draadloos opladen met een Ikea-oplader, 4K filmen: leuke extra’s.

Vergis je niet, ik ben blij met de overstap naar een groter toestel, bloedjesnel, met kraakhelder beeld en ik snapte meteen hoe alles werkte, zonder handleiding. Het is alleen duidelijk dat het nieuwe ervan af is, van een smartphone. Zelfs van een iPhone. Niemand doet nog ‘ah’ en ‘oh’. Ik ook niet. Ik hoefde hem niet vast te houden, toen iemand een iPhone X uit zijn zak haalde. Over twee jaar hebben alle iPhones gezichtsherkenning. En ik vind het allemaal heel normaal.

We raken niet alleen aan technologie gewend, we raken er ook door vérwend. Ik gaf in 1989 3500 euro uit aan een 8 MHz computer. Ik heb in 2003 400 euro uitgegeven aan een digicam die in PAL-resolutie filmde, in 2007 400 euro aan een TomTom. Voor minder geld heb ik een apparaat in mijn broekzak dat nog veel en veel meer kan en binnenkort ook alle klantenkaarten en chip- en pinpassen in mijn portemonnee vervangt.

Als ik dat zou willen. Maar dat is mijn column van volgende week.

@Nouwja

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here